Ang Hindi Nakikitang Panuntunan sa Kulturang Koreano
Noong unang beses na nagtanong sa akin ang isang Koreano ng aking edad — ilang minuto lamang pagkatapos naming magkakilala — natigilan ako sandali. Sa aming kultura, maaaring ituring itong kakaiba, parang panghihimasok sa personal na buhay. Ngunit sa Korea, ang tanong na iyon ay hindi tungkol sa usyosidad. Ito ay isang simpleng pangangailangan — kailangan nilang malaman kung sino ka sa kanila bago pa man sila makipag-usap sa iyo nang wasto.
Sapagkat sa Korea, ang paraan ng pagsasalita mo sa isang tao ay nakasalalay sa kung sino siya — o mas tiyak, kung gaano siya katanda kaysa sa iyo, o kung anong posisyon ang hawak niya sa buhay. Ang wikang Koreano ay may dalawang mukha: ang pormal na pananalita na tinatawag nilang jondaemal, at ang impormal na banmal. Hindi ito basta estilo lamang ng pakikipag-usap. Ito ay salamin ng buong sistema ng paggalang na pinamatnubayan ng kulturang Koreano sa loob ng maraming siglo.
Kung sasabihin mong ito ay mabigat o masalimuot, maaari. Ngunit kapag naunawaan mo na ang ugat nito, mauunawaan mo rin kung bakit ang mga Koreano ay may kakaibang ganda ng pagtrato sa isa't isa. Hindi sila basta nagsasalita — pinipili nila ang bawat salita na may malalim na kamalayan sa kung sino ang kanilang kausap. At sa mundong puno ng pagmamadali at kapabayaan, may kagandahan sa ganung uri ng pagmamalasakit.
Makikita mo rin ang paggalang na ito sa mga simpleng kilos. Kapag bumabati ang isang Koreano, lalo na sa nakatatanda, bahagya siyang yumuyuko — isang mahinahong pagkiling ng ulo o ng buong katawan, depende sa sitwasyon. Hindi ito kailangan pang maging malalim tulad ng nakikita sa mga pelikula. Kahit isang maliit na yuko ay nagpapahayag na ng pagkilala. Para sa mga hindi sanay, maaaring mukhang pormal ito sa simula, ngunit sa pagtahak ng panahon, mauunawaan mong ang kilos na iyon ay isang uri ng pagmamahal — isang patunay na ikaw ay nakikita, kinikilala, at iginagalang.
At kung may isang bagay na agad mapapansin sa pakikisama sa mga Koreano, iyon ay ang paraan ng kanilang pagbibigay at pagtanggap. Dalawang kamay — lagi. Maging ito man ay isang tasa ng kape, isang business card, o isang simpleng regalo. Ang isang kamay lamang ay maaaring magpahiwatig ng kawalan ng interes o pagmamataas, kahit hindi iyon ang intensyon. Sa pamamagitan ng dalawang kamay, sinasabi nila: ikaw ay mahalaga sa akin, at ang ibinibigay ko sa iyo ay ibinibigay ko nang buong puso.
Sa huli, ang lahat ng kaugaliang ito — ang pagtatanong ng edad, ang pagpili ng tamang wika, ang yuko, ang dalawang kamay — ay bahagi ng isang mas malaking kuwento. Ito ay kuwento ng isang lipunang nagtitiwala na ang pagkakaayos at paggalang sa isa't isa ang pundasyon ng isang maayos na pamumuhay. At sa panahon ngayon na tila nakalimutan na ng marami ang sining ng pagiging magalang, ang kulturang Koreano ay nagpapaalala sa atin na ang paggalang ay hindi kahinaan — ito ay lakas, at ito ay pagmamahal.
Comments
Post a Comment